KONU:
New York’un kirli, uyuşturucu ve kumar batağına saplanmış sokaklarında, isimsiz bir polis teğmeni (Harvey Keitel), mesleğinin ona sağladığı tüm dokunulmazlıkları kendi bağımlılıkları ve yozlaşmışlığı için kullanmaktadır. Ağır kumar borçları, uyuşturucu krizleri ve cinsel sapkınlıklar arasında bir gölge gibi yaşayan bu adamın dünyası, bir rahibenin kilisede vahşice tecavüze uğramasıyla sarsılır. Ancak rahibe, saldırganlarını affetmeyi seçer. Bu sarsılmaz inanç ve bağışlama gücü, dibe vurmuş teğmen için beklenmedik bir ruhsal krize ve beraberinde tuhaf bir arınma yolculuğuna dönüşür. Ferrara, New York’un en karanlık köşelerinde geçen bu hikayede; günah, kefaret ve dinin doğasını acımasız bir dürüstlükle sorgular.
YORUM (Spoiler İçermez):
Bad Lieutenant, ana akım sinemanın tüm konforunu reddeden, izleyiciyi karakterin o tiksinti verici dünyasında hapseden bir filmdir. Abel Ferrara, kamerayı adeta bir röntgen cihazı gibi kullanarak Harvey Keitel’ın performansını en çıplak haliyle sunar. Keitel, bu rolde sadece bir karakteri canlandırmaz; bir ruhun parçalanışını fiziksel ve zihinsel olarak tüm dehşetiyle yaşar. Onun uyuşturucu etkisindeyken attığı o meşhur çığlık sahnesi, sinema tarihinin en saf acı ve çaresizlik dışavurumlarından biri olarak kabul edilir.
Teknik açıdan film, düşük bütçeli bir “gerilla” estetiğine sahiptir. Ken Kelsch’in görüntü yönetmenliği, New York sokaklarını estetikten uzak, çiğ ve tekinsiz bir gerçeklikle yansıtır. Doğal ışık kullanımı ve klostrofobik iç mekan çekimleri, teğmenin sıkışmışlık hissini pekiştirir. Sosyal etkisi bakımından film, “yasa”yı temsil eden bir figürün ne kadar yozlaşabileceğini gösterirken, aynı zamanda en derin karanlıktaki birinin bile kutsallıkla nasıl temas edebileceğini tartışır. Müziğin (Joe Delia) hüzünlü ve rahatsız edici tınıları, sanat yönetimindeki o bakımsız, kirli atmosferle birleşerek filmi bir “suç filmi” olmaktan çıkarıp, dini bir alegoriye dönüştürür. Sinema tarihindeki yeri, bağımsız sinemanın tavizsiz ve radikal gücünü temsil etmesiyle sarsılmazdır.
Puanım: 7,3/10
BONUS:
Film, vizyona girdiği dönemde içerdiği aşırı şiddet, uyuşturucu kullanımı ve cinsellik sahneleri nedeniyle Amerika’da en katı sınıflandırma olan NC-17 (18 yaş altı kesinlikle yasak) derecesini almıştır.
Harvey Keitel, bu rolü o kadar ciddiye almıştır ki, çekimler boyunca karakterin o dengesiz ruh halini korumak için set ekibiyle mesafesini korumuş ve fiziksel sınırlarını sonuna kadar zorlamıştır.
Filmin senaryosu sadece 10 günde yazılmış ve çekimler yaklaşık 20 gün gibi kısa bir sürede tamamlanmıştır. Ayrıca, 2009 yılında Werner Herzog bu hikayeyi Nicolas Cage ile yeniden yorumlamış olsa da (Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans), Ferrara bu projeye “Orijinalinin ruhunu asla yakalayamazlar” diyerek sert tepki göstermiştir. Film, Martin Scorsese tarafından da 90’lı yılların en iyi filmlerinden biri olarak seçilmiştir.
KÜNYE:
| Başlık | Bilgi |
| Yönetmen | Abel Ferrara |
| Yapımcı | Edward R. Pressman, Mary Kane |
| Senarist | Victor Argo, Paul Calderon, Abel Ferrara, Zoë Lund |
| Oyuncular | Harvey Keitel, Victor Argo, Paul Calderon, Zoë Lund |
| Müzik | Joe Delia |
| Görüntü Yönetmeni | Ken Kelsch |
| Kurgu | Anthony Redman |
| Stüdyo | Bad Lt. Productions |
| Yapım Yılı | 1992 |
| Tür | Suç, Dram |
| Süre | 96 Dakika |
| Ülke / Dil | ABD / İngilizce |
FRAGMAN:
DAHA FAZLASI:
-
IMDB: Bad Lieutenant IMDB Page
-
Rotten Tomatoes: Bad Lieutenant RT
-
Wikipedia: Bad Lieutenant Wikipedia