KONU:

1958 yılının New York’unda geçen hikaye, saf ve taşralı Norville Barnes’ın (Tim Robbins), büyük umutlarla şehre gelmesini konu alır. Dev bir holding olan Hudsucker Industries’in kurucusu beklenmedik bir şekilde intihar edince, yönetim kurulu başkanı Sidney J. Mussburger (Paul Newman), şirket hisselerini ucuza kapatmak için dahiyane(!) bir plan yapar: Şirketin başına en “beceriksiz” kişiyi geçirip hisseleri yerle bir etmek. Norville tam da bu iş için biçilmiş kaftandır. Ancak Norville’in cebinde taşıdığı “çocuklar için” olan basit bir icat projesi, işleri hiç de Mussburger’in planladığı gibi götürmez. Filmin kadrosunda, Norville’in peşine düşen hırslı gazeteci Amy Archer rolünde harika performansıyla Jennifer Jason Leigh de yer alıyor.

YORUM (Spoiler İçermez):

The Hudsucker Proxy, Coen Kardeşler’in görsel olarak en gösterişli ve teknik anlamda en kusursuz işlerinden biri olarak kabul edilir. Film, 1930’ların ve 40’ların “screwball” komedilerine ve Frank Capra filmlerine (özellikle It’s a Wonderful Life) bir saygı duruşu niteliğindedir. Sinematograf Roger Deakins’in yarattığı o devasa, baskıcı ve art deco mimariyle bezeli gökdelen atmosferi, insanın modern dünyadaki küçüklüğünü mükemmel bir şekilde simgeler. Filmin hızı, diyalogların ritmi ve karakterlerin karikatürize halleri, izleyiciyi masalsı bir New York gerçeğine hapseder.

Paul Newman’ın canlandırdığı Mussburger karakteri, kapitalizmin acımasız ve soğuk yüzünü temsil ederken; Jennifer Jason Leigh, dönem filmlerindeki o hızlı konuşan, zeki kadın tiplemesini muazzam bir enerjiyle canlandırır. Carter Burwell’in bestelediği ve Aram Haçaturyan’ın eserlerinden esinlenen müzikler ise filmin destansı tonunu pekiştirir. Film, başarının ne olduğu, kurumsal açgözlülük ve “ikinci şanslar” üzerine çok katmanlı bir hiciv sunar. Vizyona girdiğinde gişede hüsrana uğramış olsa da, senaryosundaki matematiksel zeka ve Sam Raimi’nin de katkıda bulunduğu yönetmenlik dehası, onu sinema tarihindeki en özel “şirket komedileri” arasına yerleştirmiştir. Görsel tasarımı ve ritmiyle, her karesi tablolaştırılabilecek bir yapımdır.

Puanım: 7,5/10

Filmle ilgili en ilginç detaylardan biri, senaryonun Coen Kardeşler ve Sam Raimi tarafından aslında 1980’lerin başında, henüz Blood Simple çekilmeden önce yazılmış olmasıdır. Ancak filmi hayal ettikleri o devasa ve pahalı setlerde çekebilecek bütçeyi bulmaları on yıl sürmüştür. Filmde Norville’in icat ettiği “Hula Hoop” (çember) sahneleri çekilirken, Tim Robbins’in bu oyuncakla gerçekten ustalaşması gerekmiştir. Ayrıca, filmin meşhur saat kulesi sahneleri, o dönem için devrim niteliğinde olan minyatür maket kullanımıyla çekilmiş ve bu çekimler aylar sürmüştür. Unutmadan, filmin açılışındaki dış ses sahnelerinde Bill Cobbs’un o tok sesinin kattığı “masal anlatıcısı” havası, filmin gerçeküstü tonunu belirleyen en önemli unsurlardan biridir.

KÜNYE:

FRAGMAN:

DAHA FAZLASI:

IMDB, Rotten Tomatoes, Wikipedia