KONU:
İrlanda Cumhuriyet Ordusu (IRA) üyesi Fergus (Stephen Rea), ekibiyle birlikte siyahi bir İngiliz askeri olan Jody’yi (Forest Whitaker) kaçırır. Rehin tutulduğu süre boyunca Jody ve Fergus arasında beklenmedik, insani bir bağ kurulur. Jody, Fergus’tan eğer başına bir şey gelirse Londra’daki sevgilisi Dil’i (Jaye Davidson) bulmasını ve ona göz kulak olmasını ister. Trajik bir olay sonrası Londra’ya kaçan ve kimliğini gizleyen Fergus, vicdan azabıyla Dil’i bulur. Ancak Dil’e aşık olmasıyla birlikte hikaye, izleyicinin tüm önyargılarını ve toplumsal kabullerini yerle bir edecek bir yöne evrilir. Neil Jordan, bu politik gerilim soslu aşk hikayesinde; sadakat, cinsiyet ve “akrep ile kurbağa” metaforu üzerinden insan doğasını derinlemesine inceler.
YORUM (Spoiler İçermez):
The Crying Game, sinema tarihindeki en büyük “twist”lerden (ters köşe) birine sahip olmasıyla tanınsa da, aslında bu sürprizin ötesinde çok katmanlı bir şaheserdir. Neil Jordan, filmi keskin bir tür karmaşası üzerine kurar: İlk yarıda klostrofobik bir siyasi gerilim izlerken, ikinci yarıda Londra’nın neon ışıkları altında melankolik bir romantizme geçiş yaparız. Bu geçiş, sinematograf Ian Wilson’ın soluk İrlanda kırsalı ile canlı ama tekinsiz Londra sokakları arasındaki görsel zıtlığıyla desteklenir.
Filmin asıl gücü, karakterlerin dönüşümündedir. Stephen Rea, hayatı boyunca şiddetin içinde kalmış ama özünde şefkat arayan Fergus rolünde muazzam bir durgunluk sergiler. Jaye Davidson ise sinema tarihinin en ikonik karakterlerinden birini, kırılganlığı ve gizemiyle canlandırır. Filmin müzikleri, özellikle Boy George’un seslendirdiği filme adını veren o meşhur parça, anlatının hüzünlü ve sır dolu atmosferini tamamlar. Sosyal etkisi açısından film, 90’ların başında hem IRA meselesine bakışı hem de cinsiyet kimliği ve cinsel yönelim konularını ana akım sinemaya taşıma cesaretiyle devrim niteliğindedir. Sanat yönetimi, her iki mekanda da karakterlerin içsel hapishanelerini yansıtan detaylarla doludur. Akademi tarafından “En İyi Özgün Senaryo” ödülüyle taçlandırılan film, bugün bile etkisinden hiçbir şey kaybetmemiştir. Ağlatan Oyun (The Crying Game), sadece bir gerilim filmi değil, kimlik ve sevgi üzerine çekilmiş en cesur yapımlardan biridir.
Puanım: 8,5/10
BONUS:
Filmin vizyona girdiği dönemde, yapımcılar ve yönetmen Neil Jordan, eleştirmenlerden ve izleyicilerden filmin ortasındaki büyük sırrı saklamalarını rica eden dev bir kampanya yürütmüştür. Bu “sır tutma” stratejisi o kadar başarılı olmuştur ki, filmin gişe başarısını katlamıştır. İlginç bir bilgi olarak; Dil karakterini canlandıran Jaye Davidson, aslında profesyonel bir oyuncu değildi. Bir partide keşfedilen Davidson, oyunculuğa pek ilgi duymuyordu ve sırf reddedilsin diye yapımcılardan uçuk bir ücret talep etti. Ancak talebi kabul edilince rolü oynamak zorunda kaldı ve bu ilk performansıyla Oscar adaylığı kazandı. Ayrıca film, başlangıçta İngiltere’de büyük bir ilgi görmemiş, asıl patlamasını ABD’de bağımsız sinemanın kalesi olan Miramax’ın dahi pazarlama stratejisiyle yapmıştır.
KÜNYE:
| Başlık | Bilgi |
| Yönetmen | Neil Jordan |
| Yapımcı | Stephen Woolley |
| Senarist | Neil Jordan |
| Oyuncular | Stephen Rea, Jaye Davidson, Forest Whitaker, Miranda Richardson |
| Müzik | Anne Dudley |
| Görüntü Yönetmeni | Ian Wilson |
| Kurgu | Kant Pan |
| Stüdyo | Palace Pictures, Channel Four Films |
| Yapım Yılı | 1992 |
| Tür | Dram, Gerilim, Romantik |
| Süre | 112 Dakika |
| Ülke / Dil | Birleşik Krallık, İrlanda / İngilizce |
FRAGMAN:
DAHA FAZLASI:
-
Rotten Tomatoes: The Crying Game RT
-
Wikipedia: The Crying Game Wikipedia