KONU:
Stéphane (Daniel Auteuil) ve Maxime (André Dussollier), Paris’te çok özel bir atölyede çalışan, birbirini tamamlayan iki yakın arkadaştır. Maxime dışa dönük bir iş adamıyken, Stéphane enstrüman tamiri konusunda dahi seviyesinde, ancak duygusal dünyası tamamen “buz tutmuş” içe dönük bir zanaatkardır. Maxime, güzel ve yetenekli keman sanatçısı Camille (Emmanuelle Béart) ile bir ilişkiye başladığında, bu üçlü arasındaki denge sarsılır. Stéphane’ın gizemli ve mesafeli tavrı, Camille’in ilgisini çeker; ancak Stéphane’ın duygusal bir bağ kurma konusundaki yetersizliği ya da isteksizliği, hikayeyi trajik bir çıkmaza sürükler. Film, Ravel’in müziğinin eşliğinde, söylenmemiş sözlerin ve yaşanamamış duyguların melodisini fısıldar.
YORUM (Spoiler İçermez):
Un Cœur en Hiver, isminin hakkını tam manasıyla veren, kalbi kış uykusuna yatmış bir adamın portresidir. Claude Sautet, bu filmde büyük prodüksiyonlara veya abartılı dramatik tepkilere ihtiyaç duymaz. Onun yerine bakışların, ellerin enstrüman üzerindeki hareketlerinin ve sessizliklerin gücünü kullanır. Daniel Auteuil, Stéphane rolünde sinema tarihinin en etkileyici “duygusuz” performanslarından birini sergiler. Onun yüzündeki o aşılmaz maske, izleyiciyi hem iter hem de meraklandırır. Emmanuelle Béart ise sadece güzelliğiyle değil, Camille’in tutkulu ve kırılgan dünyasını kemanına yansıtan derinlikli oyunuyla filme hayat verir.
Teknik açıdan film, bir müzik kutusu gibi kurgulanmıştır. Maurice Ravel’in oda müzikleri sadece birer fon müziği değil, karakterlerin dile getiremediği duyguların tercümanıdır. Görüntü yönetmeni Jean-François Robin, Paris’in gri ve soğuk ışığını karakterlerin iç dünyasıyla senkronize eder; atölyedeki ahşap dokusu ve kemanların cilası, filmin sanat yönetimindeki yüksek estetiği vurgular. Sosyal etkisi bakımından film, modern insanın duygusal izolasyonunu ve “hissetme korkusunu” en rafine haliyle inceler. Sinema tarihindeki yeri, psikolojik realizmin ve Fransız duyarlılığının zirve noktalarından biri olarak perçinlenmiştir. Bu film, bir aşk hikayesinden ziyade, bir aşkın neden imkansız olduğuna dair çekilmiş en etkileyici analizlerden biridir.
Puanım: 8,7/10
BONUS:
Film, 1992 yılında Venedik Film Festivali’nde Gümüş Aslan ödülünü kazanmış ve ardından César Ödülleri’nde yönetmen ve yardımcı erkek oyuncu dallarında ödülleri kucaklamıştır.
Emmanuelle Béart, rolünün inandırıcılığı için çekimlerden önce bir yıl boyunca yoğun keman dersleri almıştır. Filmdeki performansında kemanı o kadar profesyonel bir duruşla tutmaktadır ki, pek çok izleyici onun gerçekten profesyonel bir kemancı olduğunu sanmıştır.
Daniel Auteuil ve Emmanuelle Béart o dönemde gerçek hayatta da bir çifttiler; aralarındaki bu gerçek kimya, filmdeki o gerilimli ve mesafeli ilişkinin daha da çarpıcı hissedilmesini sağlamıştır. Claude Sautet, senaryoyu yazarken Mihail Lermontov’un “Zamanımızın Bir Kahramanı” adlı eserindeki Peçorin karakterinden ilham almıştır.
KÜNYE:
| Başlık | Bilgi |
| Yönetmen | Claude Sautet |
| Yapımcı | Jean-Louis Livi, Philippe Carcassonne |
| Senarist | Jacques Fieschi, Claude Sautet |
| Oyuncular | Daniel Auteuil, Emmanuelle Béart, André Dussollier |
| Müzik | Maurice Ravel (Eserler) / Philippe Sarde |
| Görüntü Yönetmeni | Jean-François Robin |
| Kurgu | Jacqueline Thiédot |
| Stüdyo | Film Par Film, Ciné Cinémas |
| Yapım Yılı | 1992 |
| Tür | Dram, Romantik |
| Süre | 105 Dakika |
| Ülke / Dil | Fransa / Fransızca |
FRAGMAN:
DAHA FAZLASI:
-
Rotten Tomatoes: Un Coeur en Hiver RT
-
Wikipedia: Un Cœur en Hiver Wikipedia