KONU:
Film, iki kardeşin hikayesine odaklanıyor: Sevgilisi tarafından terk edilen ve dolandırılan karizmatik soyguncu Bill (Robert John Burke) ile entelektüel ve biraz saf kardeşi Dennis (William Sage). İkili, yıllardır görmedikleri, eski bir anarşist ve radikal bir beyzbol oyuncusu olan babalarını bulmak için Long Island’ın derinliklerine doğru bir yolculuğa çıkarlar. Yol boyunca karşılaştıkları gizemli kadınlar, bitmek bilmeyen felsefi tartışmalar ve ansızın patlak veren dans sahneleriyle bu yolculuk, fiziksel bir arayıştan ziyade “kadınlar, erkekler ve güven” üzerine bir sorgulamaya dönüşür. Hal Hartley, bu filmde sıradan görünen karakterlerin içindeki derin karmaşayı, son derece stilize ve “basit” bir dille anlatmayı başarır.
YORUM (Spoiler İçermez):
Simple Men, Amerikan bağımsız sinemasının “altın çağı” olarak nitelendirilen 90 başlarının en karakteristik örneklerinden biridir. Hal Hartley, ana akım sinemanın aksiyon ve dram formüllerini reddederek, tiyatral bir anlatımı benimser. Filmin sinematografisi Michael Spiller’ın elinden çıkmıştır ve Long Island’ın banliyölerini adeta birer tablo gibi, durgun ama anlam yüklü karelerle sunar. Renk paleti ve mekan kullanımı, karakterlerin içsel boşluğunu ve arayışını simgeler.
Teknik açıdan filmin en unutulmaz yanı, oyuncuların performansındaki “donukluk” (deadpan) tarzıdır. Karakterler duygularını büyük patlamalarla değil, rasyonel ve bazen absürt cümlelerle ifade ederler. Bu tarz, izleyiciyle film arasına bir mesafe koyar ancak bu mesafe, anlatılan hikayenin felsefi derinliğine odaklanmamızı sağlar. Filmin müzikleri bizzat Hal Hartley ve Ned Rifle tarafından yapılmış olup, sahnelerin ritmini belirleyen ana unsurdur. Özellikle Sonic Youth’un “Kool Thing” şarkısı eşliğinde yapılan o meşhur, mekanik dans sahnesi, sinema tarihindeki en ikonik “cool” anlardan biri olarak kabul edilir. Sosyal açıdan film, 90’lar gençliğinin otoriteye, aşka ve aile kavramına duyduğu şüpheci yaklaşımı mükemmel bir şekilde özetler. Sanat yönetimi, “az çoktur” prensibiyle çalışarak hikayenin sadeliğini destekler.
Puanım: 7,5/10
BONUS:
Hal Hartley’nin sineması, genellikle “Hartley Oyuncuları” denilen kemik bir kadroyla anılır ve Robert John Burke bu kadronun en önemli isimlerinden biridir. İlginç bir bilgi olarak; filmdeki dans sahnesi aslında senaryoda çok daha kısa bir not olarak yer alıyordu, ancak çekimler sırasında oyuncuların bu mekanik koreografisi o kadar etkileyici bulundu ki, sahne filmin sembolü haline geldi.
Film, 1992 Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye için yarışmıştır. Hartley, bu filmin senaryosunu yazarken “basitlik” kavramına o kadar takılmıştır ki, diyaloglardaki ritmi korumak için oyuncuların nefes alış verişlerini bile bazen kendisi yönetmiştir. Filmde babanın bir “anarşist beyzbolcu” olması, yönetmenin Amerikan ikonografisine yaptığı ince ve mizahi bir göndermedir.
KÜNYE:
| Başlık | Bilgi |
| Yönetmen | Hal Hartley |
| Yapımcı | Hal Hartley, Ted Hope |
| Senarist | Hal Hartley |
| Oyuncular | Robert John Burke, William Sage, Karen Sillas, Elina Löwensohn |
| Müzik | Hal Hartley, Ned Rifle |
| Görüntü Yönetmeni | Michael Spiller |
| Kurgu | Steve Hamilton |
| Stüdyo | American Playhouse, Zenith Entertainment |
| Yapım Yılı | 1992 |
| Tür | Dram, Komedi, Yol Filmi |
| Süre | 105 Dakika |
| Ülke / Dil | ABD / İngilizce |
FRAGMAN:
DAHA FAZLASI:
-
IMDB: Simple Men IMDB Page
-
Rotten Tomatoes: Simple Men RT
-
Wikipedia: Simple Men Wikipedia