KONU:
Claire Bartel (Annabella Sciorra), hamileyken gittiği jinekolog muayenesinde doktorunun tacizine uğrar ve onu şikayet eder. Bu olayın ardından doktor intihar eder ve hamile karısı Peyton (Rebecca De Mornay), yaşadığı şok nedeniyle hem bebeğini hem de mal varlığını kaybeder. Her şeyini yitiren Peyton, hayatını mahvettiğine inandığı Claire’den intikam almak için korkunç bir plan yapar. Claire’in bebeği dünyaya geldiğinde, kendini kusursuz bir dadı olarak tanıtarak eve sızar. Peyton, bir yandan ailenin güvenini kazanırken diğer yandan Claire’in psikolojisini bozup çocuklarıyla arasındaki bağı koparmaya ve kadının yerini almaya başlar. Film, annelik içgüdüsü ile saf kötülüğün karşı karşıya geldiği, gerilimi her saniye tırmanan bir kedi-fare oyunudur.
YORUM (Spoiler İçermez):
The Hand That Rocks the Cradle, seyirciyi en temel korkularından biriyle yüzleştirmeyi başarır: “Çocuğumu emanet ettiğim kişi aslında kim?” Curtis Hanson, bu psikolojik gerilimi yönetirken büyük efektlere başvurmak yerine atmosferik bir huzursuzluk yaratır. Filmin en büyük gücü, hiç kuşkusuz Rebecca De Mornay’in performansıdır. Peyton karakterini canlandırırken sergilediği o ürkütücü derecede soğukkanlı, manipülatif ve “mükemmel” kadın imajı, onu sinema tarihinin en unutulmaz kötü karakterlerinden biri yapmıştır. Onun yumuşak ses tonuyla söylediği ninnilerin ardındaki nefret, izleyiciyi koltuğuna çiviler.
Teknik açıdan film, 90’ların parlak ve steril banliyö estetiğini, karakterlerin içindeki karanlığı vurgulamak için bir kontrast olarak kullanır. Görüntü yönetmeni Robert Elswit, ev içindeki dar alanları ve aynaları kullanarak Peyton’ın ikiyüzlülüğünü ve Claire’in gitgide artan klostrofobisini başarıyla yansıtır. Sosyal etkisi bakımından film, orta sınıfın güvenli yaşam illüzyonuna ve çalışan annelerin “yetersizlik” korkularına parmak basar. Müziğin (Graeme Revell) sahnelerdeki gerilimi destekleyen minimal yapısı ve sanat yönetimindeki o düzenli ama tekinsiz ev atmosferi, türün diğer örnekleri arasından sıyrılmasını sağlar. Sinema tarihinde, aile içi gerilim türünü ana akıma taşıyan ve “dadı” imgesini sonsuza dek değiştiren bir yapım olarak yerini almıştır.
Puanım: 7,3/10
BONUS:
Filmin vizyona girdiği 1992 yılında büyük bir gişe başarısı elde etmesi, o dönemde dadı kiralama şirketlerine olan güvenin geçici olarak sarsılmasına ve ailelerin dadı seçiminde çok daha titiz davranmasına neden olmuştur.
Başroldeki Rebecca De Mornay, Peyton rolüne o kadar iyi hazırlanmıştır ki, bazı sahnelerde o kadar korkutucu olmuştur ki set ekibi çekim aralarında kendisinden çekinmiştir. Ayrıca, filmde Claire’in zihinsel engelli bahçıvanı Solomon’u canlandıran Ernie Hudson, bu performansıyla büyük takdir toplamış ve karakterin Peyton’ın planlarını sezen tek kişi olması, izleyicinin adaleti aradığı noktalarda önemli bir duygusal dayanak oluşturmuştur.
Filmin orijinal senaryosu başlangıçta çok daha kanlı ve şiddet içerikliydi; ancak yönetmen Curtis Hanson, gerilimi psikolojik düzeyde tutmanın daha etkileyici olacağını düşünerek metni daha rafine bir hale getirmiştir.
KÜNYE:
| Başlık | Bilgi |
| Yönetmen | Curtis Hanson |
| Yapımcı | David Madden |
| Senarist | Amanda Silver |
| Oyuncular | Rebecca De Mornay, Annabella Sciorra, Matt McCoy, Ernie Hudson, Julianne Moore |
| Müzik | Graeme Revell |
| Görüntü Yönetmeni | Robert Elswit |
| Kurgu | John F. Link |
| Stüdyo | Hollywood Pictures, Interscope Communications |
| Yapım Yılı | 1992 |
| Tür | Psikolojik Gerilim |
| Süre | 110 Dakika |
| Ülke / Dil | ABD / İngilizce |
FRAGMAN:
DAHA FAZLASI:
-
Rotten Tomatoes: The Hand That Rocks the Cradle RT
-
Wikipedia: The Hand That Rocks the Cradle Wikipedia