KONU:
Ben (Benoît Poelvoorde), dışarıdan bakıldığında entelektüel, sanatsever, felsefeden anlayan ve ailesine bağlı karizmatik bir adamdır. Ancak Ben’in çok “özel” bir mesleği vardır: O profesyonel bir seri katildir. Bir belgesel ekibi, Ben’in günlük rutinini, cinayetlerini nasıl işlediğini ve kurbanlarını nasıl seçtiğini kaydetmek için peşine takılır. Başlarda sadece objektif bir gözlemci kalmaya çalışan film ekibi, zamanla Ben’in o karanlık cazibesine kapılır ve sadece çekim yapmakla kalmayıp, bu vahşi cinayetlerin suç ortağı haline gelirler. Siyah-beyaz çekilen film, mizahla dehşet arasındaki çizgiyi tamamen yok ederek, izleyiciyi bu suçun ahlaki bir parçası olmaya zorlar.
YORUM (Spoiler İçermez):
Man Bites Dog, şiddeti estetize eden ana akım sinemaya karşı yapılmış sert ve zekice saldırıdır. Yönetmen koltuğunu paylaşan üçlü (Belvaux, Bonzel ve Poelvoorde), henüz öğrenciyken çektikleri bu filmle “şiddetin pornografisini” değil, “şiddetin sıradanlığını” anlatırlar. Filmin en sarsıcı yanı, Ben karakterinin cana yakınlığıdır. Şiir okuyan, müzik tartışan bir adamın, saniyeler içinde soğukkanlılıkla birini öldürebilmesi ve kameranın bu anı kaydetmedeki iştahı, medya eleştirisinin zirve noktasıdır.
Teknik açıdan filmin siyah-beyaz ve grenli yapısı, ona sarsılmaz bir gerçeklik duygusu katar. El kamerası kullanımı, izleyiciye “oradaymış” hissi verirken, kurgudaki ani geçişler Ben’in dengesiz ruh halini yansıtır. Sinema tarihindeki yeri, Natural Born Killers gibi filmlere öncülük etmesi ve “found footage” (bulunmuş görüntü) türünün en erken ve en sofistike örneklerinden biri olmasıyla sabittir. Sosyal etkisi ise tek bir soru üzerine kuruludur: “Kameranın arkasındaki suçluysa, ekranın başındaki kimdir?” Müziğin yok denecek kadar az olması, şiddetin saf sesini (çığlıklar, silah sesleri, Ben’in dur durak bilmeyen konuşmaları) daha da sağır edici kılar. Bu film bir sanat yönetimi harikası değil, bir “anti-sanat” manifestosudur.
Puanım: 7,5/10
BONUS:
Film, 1992 Cannes Film Festivali’nde gösterildiğinde tam anlamıyla bir şok dalgası yaratmış ve eleştirmen ödüllerini kazanmıştır. Ancak aşırı şiddet içeren bazı sahneleri nedeniyle pek çok ülkede yasaklanmış veya ağır sansüre uğramıştır.
Filmin bütçesi o kadar düşüktü ki, yönetmenler Rémy Belvaux ve André Bonzel filmde kendilerini “belgesel ekibi” olarak canlandırmak zorunda kalmışlardı; yani filmdeki ekip gerçek hayatta da filmi çeken ekipti. Başroldeki Benoît Poelvoorde, bu ilk filmiyle bir anda dünya çapında tanınan bir yıldıza dönüştü.
Filmde Ben’in ailesi olarak gördüğümüz kişiler aslında Poelvoorde’un gerçek ailesidir ve çektikleri filmin tam olarak ne kadar vahşi bir içeriğe sahip olduğundan çekimler sırasında pek haberleri yoktu.
KÜNYE:
| Başlık | Bilgi |
| Yönetmen | Claude Sautet |
| Yapımcı | Jean-Louis Livi, Philippe Carcassonne |
| Senarist | Jacques Fieschi, Claude Sautet |
| Oyuncular | Daniel Auteuil, Emmanuelle Béart, André Dussollier |
| Müzik | Maurice Ravel (Eserler) / Philippe Sarde |
| Görüntü Yönetmeni | Jean-François Robin |
| Kurgu | Jacqueline Thiédot |
| Stüdyo | Film Par Film, Ciné Cinémas |
| Yapım Yılı | 1992 |
| Tür | Dram |
| Süre | 105 Dakika |
| Ülke / Dil | Fransa / Fransızca |
FRAGMAN:
DAHA FAZLASI:
-
IMDB: Man Bites Dog IMDB Page
-
Rotten Tomatoes: Man Bites Dog RT
-
Wikipedia: Man Bites Dog Wikipedia