KONU:
Gelecekte, kıtlığın hüküm sürdüğü ve gıdanın paradan çok daha değerli olduğu belirsiz, karanlık bir dönemdeyiz. Şehrin ortasındaki eski bir apartmanın sahibi olan kasap Clapet (Jean-Claude Dreyfus), kiracılarına “taze et” sağlamak için oldukça ürkütücü bir yöntem izlemektedir: İşe aldığı apartman görevlilerini sırayla kesip satmak. Bu döngü, eski bir sirk palyaçosu olan naif ve yetenekli Louison’un (Dominique Pinon) iş için başvurmasıyla bozulur. Louison, sadece apartman sakinlerinin değil, kasabın gözlüklü ve güzel kızı Julie’nin (Marie-Laure Dougnac) de kalbini kazanır. Julie, yeni arkadaşını babasının satırından kurtarmak için yeraltında yaşayan vejetaryen direnişçiler “Trogloditler”den yardım istemeye karar verir. Film, bu kaotik apartmanda aşkın ve hayatta kalma mücadelesinin sürreal bir portresini çizer.
YORUM (Spoiler İçermez):
Delicatessen, sinematografinin bir anlatı aracına nasıl dönüştüğünün en somut kanıtlarından biridir. Görüntü yönetmeni Darius Khondji’nin sepya tonları, bakır sarısı ve paslı yeşillerle örülü renk paleti, filme hem rüya gibi hem de çürümekte olan bir atmosfer katar. Jeunet ve Caro, her bir sahneyi bir saat ustası titizliğiyle kurgulamıştır. Özellikle apartmandaki ritmik seslerin (yatak gıcırtısı, halı dövme, çello çalma) bir senfoniye dönüştüğü o meşhur sekans, dünya sinemasının en yaratıcı kurgu başarılarından biri kabul edilir.
Teknik başarısının ötesinde film, modern toplumun tüketim çılgınlığına ve bencilliğine yönelik sert bir kara mizah barındırır. Karakterlerin her biri, toplumun farklı bir yozlaşmış yanını temsil eden karikatürize ama derinlikli figürlerdir. Dominique Pinon’un kendine has yüz hatları ve sessiz sinema dönemini anımsatan oyunculuğu, filmin masalsı yanını güçlendirir. Müziklerde Carlos D’Alessio’nun hüzünlü ve oyuncu tınıları, sanat yönetimindeki detaylı ve klostrofobik mekan tasarımıyla birleşince ortaya “Jeunetvari” dediğimiz o benzersiz stil çıkar. Bu film, sadece bir korku-komedi değil; yokluğun ortasında bile insanın yaratıcılığının ve sevginin filizlenebileceğini gösteren görsel bir şiirdir.
Puanım: 8,5/10
BONUS:
Filmin çekimleri sırasında yönetmenler, o dönemde pek yaygın olmayan “dijital olmayan” özel efektler kullanmışlardır. Örneğin, apartmanın dışındaki o yoğun sis etkisini yaratmak için stüdyoya tonlarca suni sis basılmış, bu da oyuncuların çekimler sırasında birbirlerini görmelerini zorlaştırmıştır.
Filmin ana karakteri Louison’u canlandıran Dominique Pinon, Jean-Pierre Jeunet’nin fetiş oyuncusudur ve neredeyse tüm filmlerinde (Amélie dahil) yer almıştır. Ayrıca film, 1992 yılında Fransa’nın Oscar’ı sayılan César Ödülleri’nde “En İyi İlk Film”, “En İyi Senaryo”, “En İyi Kurgu” ve “En İyi Sanat Yönetimi” dallarında ödülleri silip süpürmüştür. Filmdeki “vejetaryen yeraltı savaşçıları” fikri, dönemin politik gruplarına yapılmış absürt bir hiciv niteliği taşır.
KÜNYE:
| Başlık | Bilgi |
| Yönetmen | Jean-Pierre Jeunet, Marc Caro |
| Yapımcı | Claudie Ossard |
| Senarist | Gilles Adrien, Jean-Pierre Jeunet, Marc Caro |
| Oyuncular | Dominique Pinon, Marie-Laure Dougnac, Jean-Claude Dreyfus |
| Müzik | Carlos D’Alessio |
| Görüntü Yönetmeni | Darius Khondji |
| Kurgu | Hervé Schneid |
| Stüdyo | Constellation, Victoires Productions |
| Yapım Yılı | 1991 (Dünya çapı dağıtım: 1992) |
| Tür | Kara Mizah, Fantastik, Bilim Kurgu |
| Süre | 99 Dakika |
| Ülke / Dil | Fransa / Fransızca |
FRAGMAN:
DAHA FAZLASI:
-
IMDB: Delicatessen IMDB Page
-
Rotten Tomatoes: Delicatessen RT
-
Wikipedia: Delicatessen Wikipedia