KONU:
San Francisco’da vahşi bir cinayet işlenir; bir rock yıldızı yatağında bir buz kıracağıyla öldürülmüş olarak bulunur. Davayı devralan dedektif Nick Curran (Michael Douglas), cinayetin kurbanın sevgilisi olan polisiye roman yazarı Catherine Tramell’ın (Sharon Stone) bir kitabında anlattığı cinayetin kopyası olduğunu fark eder. Catherine, zekası, serveti ve büyüleyici güzelliğiyle Nick’i bir kedi-fare oyununun içine çeker. Nick, kadının suçlu olduğundan şüphelense de, onun yarattığı tehlikeli cazibeye kapılmaktan kendini alamaz. Sınırların flulaştığı bu soruşturmada, Nick kendi karanlık geçmişiyle yüzleşirken Catherine’in yazdığı “sonun” kurbanı olup olmayacağını keşfedecektir. Film, tutku ve ölümün iç içe geçtiği sarsıcı bir gerilim sunar.
YORUM (Spoiler İçermez):
Basic Instinct, neo-noir türünü modern bir estetikle ve cesur bir görsellikle yeniden tanımlar. Yönetmen Paul Verhoeven, Alfred Hitchcock’un Vertigo gibi klasiklerine saygı duruşunda bulunurken, şiddeti ve cinselliği ana akım sinemanın sınırlarını zorlayacak şekilde işler. Filmin sinematografisi Jan de Bont’un elinden çıkmıştır; San Francisco’nun dik yokuşları ve Catherine’in deniz kıyısındaki modern malikanesi, karakterlerin arasındaki gerilimi ve soğukluğu yansıtan birer mekanizmaya dönüşür.
Sharon Stone, Catherine Tramell rolüyle sadece bir kariyer patlaması yaşamamış, aynı zamanda sinema tarihinin en unutulmaz “kötü kadın” karakterlerinden birini yaratmıştır. Onun o buz gibi sakinliği ve her şeyi kontrol altında tutan zekası, Michael Douglas’ın canlandırdığı “yaralı ve öfkeli” erkek figürüyle muazzam bir tezat oluşturur. Jerry Goldsmith’in Oscar adayı olan gizemli ve gerilim dolu müzikleri, filmin tekinsiz atmosferini kusursuz bir şekilde tamamlar. Sosyal etkisi bakımından film, vizyona girdiği dönemde büyük tartışmalara ve protestolara neden olmuş; ancak bu tartışmalar filmin popülaritesini artırmaktan başka bir işe yaramamıştır. Sanat yönetimi, 90’ların o keskin, minimal ve lüks estetiğini en üst seviyede yansıtırken, filmin kurgusu seyirciyi son ana kadar “Katil kim?” sorusunun cevabından mahrum bırakarak yüksek bir tempo sağlar.
Puanım: 7,7/10
BONUS:
Filmin en ünlü sahnesi olan sorgu sahnesi, aslında senaryoda çok daha kısa ve sıradan bir şekilde yer alıyordu; Sharon Stone’un o meşhur bacak bacak üstüne atma hareketi sinema tarihinin en çok durdurulup izlenen karelerinden biri haline geldi.
Catherine Tramell rolü için başlangıçta Michelle Pfeiffer, Kim Basinger ve Julia Roberts gibi isimler düşünülmüş ancak hepsi rolün fazla riskli olduğunu düşünerek reddetmiştir. Sharon Stone ise bu rolü almak için aylarca yönetmen Verhoeven’in kapısını aşındırmıştır.
Michael Douglas bu filmle “cinsel gerilimi yüksek dramaların” aranan oyuncusu haline gelmiş ve film 1992 Cannes Film Festivali’nin açılış filmi olarak büyük ses getirmiştir. Jerry Goldsmith’in müziklerini bestelerken Hitchcock’un müzisyeni Bernard Herrmann’dan esinlendiği de bilinen bir detaydır.
KÜNYE:
| Başlık | Bilgi |
| Yönetmen | Paul Verhoeven |
| Yapımcı | Mario Kassar, Alan Marshall |
| Senarist | Joe Eszterhas |
| Oyuncular | Michael Douglas, Sharon Stone, George Dzundza, Jeanne Tripplehorn |
| Müzik | Jerry Goldsmith |
| Görüntü Yönetmeni | Jan de Bont |
| Kurgu | Frank J. Urioste |
| Stüdyo | Carolco Pictures, StudioCanal |
| Yapım Yılı | 1992 |
| Tür | Erotik Gerilim, Gizem, Suç |
| Süre | 127 Dakika |
| Ülke / Dil | ABD, Fransa / İngilizce |
FRAGMAN:
DAHA FAZLASI:
-
IMDB: Basic Instinct IMDB Page
-
Rotten Tomatoes: Basic Instinct RT
-
Wikipedia: Basic Instinct Wikipedia