KONU:

16. yüzyıl Fransası’nda, Katolikler ve Protestanlar (Huguenotlar) arasındaki kanlı iç savaşın ortasındayız. Güç delisi Ana Kraliçe Catherine de Medici, siyasi bir barış sağlamak(!) amacıyla Katolik kızı Marguerite de Valois’yı (Margot), Protestan Kral Henry de Navarre ile evlenmeye zorlar. Ancak bu düğün bir barış elçisi değil, tarihe “Aziz Bartalmay Yortusu Katliamı” olarak geçecek olan büyük bir kıyımın zeminidir. Güzelliğiyle büyüleyen ama saray entrikalarının içinde ruhu sıkışmış olan Margot (Isabelle Adjani), bu vahşet gecesinde hayatını kurtardığı yaralı bir Protestan askere, La Môle’a aşık olur. Film, nefretin gölgesinde yeşeren bu imkansız aşkı ve iktidar hırsının bir aileyi nasıl canavarlaştırdığını sarsıcı bir dille anlatıyor.

YORUM (Spoiler İçermez):

La Reine Margot, alışılagelmiş steril ve kibar dönem filmlerinden çok uzakta, ter, kan, kir ve şehvet dolu bir atmosfer sunar. Patrice Chéreau, Alexandre Dumas’nın romanını beyazperdeye aktarırken tiyatro geçmişinden gelen dehasını konuşturarak, sarayı adeta klostrofobik bir hapishaneye çevirir. Filmin sinematografisi o kadar etkileyicidir ki, sahneler sanki Rembrandt veya Caravaggio tablolarından fırlamış gibidir; ışık ve gölgenin kullanımı izleyicide sürekli bir tekinsizlik hissi yaratır.

Isabelle Adjani, 40 yaşına merdiven dayamışken 20’li yaşlarındaki Margot’yu canlandırdığı bu rolde, sadece güzelliğiyle değil, karakterin yaşadığı derin trajediyi yansıtan performansıyla da devleşir. Virna Lisi’nin canlandırdığı Catherine de Medici ise sinema tarihinin en korkutucu anne figürlerinden biridir. Goran Bregović’in Balkan ezgilerini kilise müzikleriyle harmanladığı o meşhur müzikleri, filmin epik ve hüzünlü yapısını mükemmelen tamamlar. Film, dinin siyasi emellere nasıl alet edildiğini gösterirken, aynı zamanda insan ruhunun en karanlık dehlizlerine de cesurca girer. Hem görsel bir şölen hem de vicdanları sarsan bir tarih dersi niteliğindedir.

Puanım: 8,0/10

Film, 1994 Cannes Film Festivali’nde Jüri Ödülü’nü kazanmış, Virna Lisi ise En İyi Kadın Oyuncu ödülüne layık görülmüştür.

Isabelle Adjani, film çekildiğinde aslında Margot karakterinden çok daha yaşlıydı; ancak porselen gibi cildi ve zamansız güzelliği sayesinde bu durum izleyici tarafından hiç yadırganmadı.

Filmin kostümleri için harcanan emek dudak uçuklatıcıdır; her bir parça dönemin ruhunu yansıtmak adına özel olarak eskitilmiş ve kirletilmiştir. Ayrıca, katliam sahnelerinin çekimi sırasında o kadar çok yapay kan kullanılmıştır ki, set ekibi çekimler bittiğinde temizlik için günlerce uğraşmak zorunda kalmıştır.

Filmdeki zehirli kitap hikayesi ise, tarihteki gerçek bir söylentiye dayanır ve Medici ailesinin “zehir ustası” imajını pekiştirir.

KÜNYE:

FRAGMAN:

DAHA FAZLASI:

IMDB, Rotten Tomatoes, Wikipedia