KONU:

Falling Down, Los Angeles’ın kavurucu sıcağında, trafik sıkışıklığının tam ortasında cinnet getiren William Foster’ın (Michael Douglas) hikayesini konu alıyor. İşinden kovulmuş, eşinden boşanmış ve kızının doğum gününe yetişmeye çalışan bu “sıradan” adam, aniden arabasını trafiğin ortasında bırakıp evine doğru yürümeye başlar. Ancak bu basit yürüyüş, karşılaştığı her türlü toplumsal aksaklık, saygısızlık ve ekonomik adaletsizliğe karşı şiddetli bir tepkiye dönüşür. Bir yanda Foster’ın şehri bir uçtan bir uca kat ederken bıraktığı yıkım izi, diğer yanda emekliliğine saatler kalmış olan dedektif Prendergast’ın (Robert Duvall) onu durdurma çabası anlatılır. Film, bir adamın kişisel çöküşünün, toplumsal bir patlamaya nasıl dönüştüğünü çarpıcı bir dille sergiliyor.

YORUM (Spoiler İçermez):

Falling Down, çekildiği dönemden bugüne “kentli öfkesi”nin (urban rage) sinemadaki en ikonik temsilcisi olmuştur. Joel Schumacher, filmi sadece bir gerilim yapımı olarak değil, Amerikan rüyasının çöküşüne dair sert bir sosyal eleştiri olarak kurgulamıştır. Michael Douglas, canlandırdığı “D-Fens” karakteriyle, her gün yutmak zorunda kaldığımız küçük aşağılamaların ve sistem hatalarının bir insanda nasıl devasa bir patlamaya yol açabileceğini ürpertici bir doğallıkla sergiliyor. Kısa kesilmiş saçları, elindeki çantası ve gözlükleriyle tam bir “sistem adamı” gibi görünse de, eline aldığı silahlarla sistemin en büyük tehdidi haline gelişi müthiş bir ironidir.

Sinematografik olarak, Los Angeles’ın o bunaltıcı, tozlu ve terleten sıcağı perdeden izleyiciye geçer. Renk paletindeki sarı ve gri tonlar, Foster’ın ruh halindeki kuraklığı ve umutsuzluğu pekiştirir. Robert Duvall’ın canlandırdığı sakin ve kuralcı dedektif karakteri, Foster’ın kaosuyla harika bir tezat oluşturarak filmin ahlaki dengesini kurar. James Newton Howard’ın gerilimi tırmandıran müzikleri ise bu kentsel kâbusun temposunu hiç düşürmez. Film, izleyiciye şu sarsıcı soruyu sordurur: “Ben ne zaman kötü adam oldum?” Bu yönüyle sadece bir aksiyon değil, modern yaşamın insan psikolojisi üzerindeki tahribatını inceleyen derin bir sosyolojik etüttür.

Puanım: 7,3/10

Filmdeki en meşhur sahnelerden biri olan “fast-food restoranında kahvaltı” sahnesi, aslında toplumsal bir sinir ucuna dokunduğu için kültleşmiştir. Michael Douglas’ın canlandırdığı karakterin, reklamdaki ile önündeki hamburger arasındaki farka isyan etmesi, tüketicinin aldatılmışlık hissinin sinemadaki en dürüst dışavurumudur.

Şaşırtıcı bir bilgi olarak; çekimler sırasında 1992 Los Angeles olayları (Rodney King olayları sonrası çıkan isyanlar) patlak vermiştir. Ekip, gerçek hayatta da şehrin yandığı bir dönemde bu “şehri yakıp yıkan adam” hikayesini çekmek zorunda kalmıştır. Hatta bazı sahnelerin çekimi güvenlik gerekçesiyle ertelenmiştir. Ayrıca Michael Douglas, bu rolün kariyerindeki en sevdiği performans olduğunu defalarca dile getirmiştir; çünkü ona göre Foster, canlandırdığı en “insani” ve “trajik” karakterdir.

KÜNYE:

FRAGMAN:

DAHA FAZLASI:

IMDB, Rotten Tomatoes, Wikipedia