KONU:

Julie, bir trafik kazasında ünlü bir besteci olan eşini ve küçük kızını kaybeder. Hayatta kalan tek kişi olarak, bu devasa trajedinin ardından geçmişine dair her şeyi; evini, eşyalarımızı ve hatta eşinin bitmemiş bestelerini yok ederek her şeye sıfırdan başlamaya karar verir. Onun için “özgürlük”, hiçbir şeye ve hiçbir kimseye bağlı olmamak, anılarından ve duygularından tamamen arınmaktır. Ancak hayat, o meşhur “mavi” tonların arasından sızan tesadüflerle Julie’yi yeniden kuşatır. Eşinin sakladığı sırlar ve bitmemiş bir senfoninin yarım kalan notaları, Julie’yi kaçmaya çalıştığı dünyayla ve en önemlisi kendi kederiyle yüzleşmeye zorlar. Juliette Binoche’un kelimelere dökülmeyen acıyı bakışlarıyla anlattığı film, yas sürecinin ve ruhsal kurtuluşun şiirsel bir portresidir.

YORUM (Spoiler İçermez):

Film, 1993 Venedik Film Festivali’nde en büyük ödül olan Altın Aslan’ı kazanmış, Juliette Binoche ise En İyi Kadın Oyuncu ödülüne layık görülmüştür. Şaşırtıcı bir bilgi: Kieślowski, üçlemeyi öyle bir titizlikle kurgulamıştır ki, her üç filmin karakterleri aslında aynı zaman diliminde yaşarlar ve birbirlerinin hikayelerinden habersizce küçük kesişmeler yaşarlar (Örneğin, Julie’nin mahkeme binasında gördüğü yaşlı kadın motifi diğer filmlerde de tekrarlanır). Filmdeki ünlü “şekeri kahveye batırma” sahnesi, Julie’nin dış dünyaya olan tepkisizliğini ve zamanın onun için nasıl durduğunu anlatmak için defalarca prova edilmiş ve o mükemmel emilme anı yakalanana kadar çekilmiştir. Besteci Preisner’in film için yarattığı “Van den Budenmayer” adlı hayali Hollandalı besteci, aslında Kieślowski ile Preisner’in ortaklaşa yarattığı ve önceki filmlerinde de yer verdikleri bir sinematik şakadır.

KÜNYE:

FİLM:

DAHA FAZLASI:

• IMDb – Trois Couleurs: Blue

• Rotten Tomatoes-Trois Couleurs: Blue

• Wikipedia – Trois Couleurs: Blue